หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสถาปัตยกรรม (วท.ม.)

เป็นหลักสูตรวิชาชีพขั้นสูง ที่มุ่งหมายในการขอรับรองหลักสูตรในเชิงวิชาชีพจากสภาสถาปนิก ดังนั้น จึงมีโครงสร้างวิชาตามเกณฑ์มาตราฐานวิชาชีพ ที่นอกเหนือไปจากเกณฑ์มาตราฐานทางวิชาการ ดังนั้น ทักษะที่จำเป็นในการปฏิบัติวิชาชีพเป็นหลักที่ผู้ใช้บัณฑิตอาจมีความต้องการที่เน้นแตกต่างกันไปตามความหลากหลายของอัตลักษณ์ขององค์กร ความต้องการและคาดหวังของนักเรียนและนักศึกษาต่อการสอบเข้าและเรียนรู้จึงมีความเข้าใจถึงผลลัพธ์การเรียนรู้ของหลักสูตร (PLOs) โดยที่หลักสูตรจะเน้นความคิดสร้างสรรค์สถาปัตยกรรมเชิงประยุกต์ร่วมกับบริบทท้องถิ่นร่วมสมัย ความเข้าใจในวัสดุท้องถิ่นออกแบบให้เกิดความเหมาะสมยั่งยืน และพัฒนาความเป็นอยู่ (well-being) ของชุมชน (community) อย่างสร้างสรรค์ ทั้งนี้ จะคำนึงถึงความรับผิดชอบ คุณธรรมจริยธรรม จรรยาบรรณวิชาชีพ ตามผลลัพธ์การเรียนรู้ตามมาตรฐานคุณวุฒิระดับปริญญาตรีและวิชาชีพ โดยตัวชี้วัดผลลัพธ์จะสะท้อนจากกระบวนวิชาออกแบบซึ่งเป็นหมวดวิชาหลักของเกณฑ์สภาวิชาชีพที่มีองค์ประกอบของผลลัพธ์การเรียนรู้ที่ครบถ้วนและกำหนดให้มีพัฒนาการทางของทักษะเพิ่มขึ้นในแต่ละชั้นปีตามกระบวนการและความซับซ้อนของการคิดวิเคราะห์และการออกแบบสถาปัตยกรรม

เป็นหลักสูตรเพื่อต่อยอดการปฏิบัติวิชาชีพสถาปัตยกรรมตามกรอบการรับรองหลักสูตรของสภาสถาปนิก ที่มุ่งเน้นการศึกษาเชิงลึก 3 ประการ ได้แก่ Craft-Community-Creativity ซึ่งหมายถึง การสร้างสรรค์สถาปัตยกรรมจากบริบทท้องถิ่น ความเป็นชุมชน และความคิดสร้างสรรค์ ธรรมชาติของหลักสูตรจึงเน้นการปฏิบัติวิชาชีพ พัฒนาแนวคิดการออกแบบ และผลักดันให้นักศึกษาได้เรียนรู้จักกับเครื่องมือการออกแบบใหม่ๆ ที่เกิดขึ้นจากการลงมือปฏิบัติจริง สำรวจชุมชนจริง นักศึกษาจะได้เรียนรู้การนำความคิดสร้างสรรค์ (creativity) มาบูรณาการในการศึกษาเพื่อแก้ปัญหาความเป็นชุมชน (community) และการสร้างสรรค์งานหัตถสถาปัตยกรรม (Craft Architecture) ทั้งในแง่มุมการสร้างสรรค์พื้นที่เมืองพื้นที่ชุมชนแบบใหม่ (SDG11) การใช้นวัตกรรมเชิงพื้นที่ในการแก้ปัญหาและส่งเสริมชีวิตผู้คนให้มีสุขภาพดี (well-being) และส่งเสริมความเป็นอยู่ที่ดีต่อชุมชน (SDG3) หรือส่งเสริมการแก้ปัญหาด้วยการออกแบบเชิงอุตสาหกรรมชุมชนที่ครอบคลุมและยั่งยืน (SDG9)